Idea o powołaniu do życia instytucji "Braci Zewnętrznych" Zgromadzenia Zmartwychwstania Pana naszego Jezusa Chrystusa zrodziła się w umyśle Bogdana Jańskiego. Po nawróceniu uświadomił on sobie, że obowiązek dążenia do doskonałości spoczywa nie tylko na duchownych i zakonnikach, lecz również na ludziach świeckich. Zakładając nowe zgromadzenie, nie chciał poprzestać tylko na jednej jego formie zakonnej, lecz uważał, że do odnowy religijnej należy włączyć wszystkich katolików.

Rozdział I

Istota, cel i duchowość braci zewnętrznych

1. Bracia zewnętrzni są związani ze zgromadzeniem Zmartwychwstańców na zasadzie dobrej woli, złączeni ze wspólnotą zakonną duchową więzią jedności i braterskiej miłości, wspólną ideą pracy nad zmartwychwstaniem własnym i społeczeństwa; wiąże ich duchowe przyrzeczenie, a nie moc ślubów.

2. Celem braci zewnętrznych jest dążenie do doskonałości chrześcijańskiej przez życie tajemnicą paschalną oraz pracą nad rozszerzeniem Królestwa Bożego.

3. Cel życia i pracy braci jest taki sam jak członków Zgromadzenia związanych ślubami. A zatem - mają bracia oddawać chwałę Bogu ponieważ jest On nieskończoną Dobrocią i Miłością. Wdzięczni za Jego Dobroć i Miłość powinni bracia odpowiedzieć swym życiem odwzajemniając się miłością za Miłość.
"Miłujmy Boga, bo Bóg pierwszy nas umiłował" (J 4.19)
Z miłości Boga wypływa prawdziwa miłość bliźniego.

4. Bracia - powołani pod sztandar Chrystusa Zmartwychwstałego - mają w swym życiu być Jego świadkami, muszą się więc starać o swoje osobiste uświęcenie. Przyjmując Chrystusa za wzór do naśladowania, będą zdążać do wraz większej z Nim jedności. Aby osiągnąć ten cel, winni poznawać duchowość zmartwychwstańczą.
„Bóg kocha każdego z nas miłością bezwarunkową. Jego zbawczy plan względem każdego z nas został objawiony w Tajemnicy Paschalnej, to jest: w cierpieniu – śmierci, Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Jezusa oraz zesłaniu Ducha Świętego. Poprzez tą właśnie Tajemnicą Paschalną jesteśmy pojednani z Ojcem, zjednoczeni w jedno Ciało Chrystusowe i ożywieni tym samym życiem Ducha Świętego.
Nasze osobiste uczestniczenie w Misterium Paschalnym zapoczątkowuje się poprzez nasze nawrócenie, czyli przyjęcie Pana Jezusa jako Zbawiciela i zjednoczenie z nim przez Chrzest, Bierzmowanie i Eucharystię. Nawrócenie jest jednak rzeczywistością dynamiczną, jest procesem trwającym całe życie. Tak więc mamy nieustannie umierać sobie (samowoli, miłości własnej, czynności własnej), aby mocą Ducha Świętego zmartwychwstawać do nowego życia miłości w Chrystusie. Podobnie całe życie trwa poznawane tego najbardziej fundamentalnego faktu naszego życia, że Bóg kocha nas miłością bezwarunkową. Bez Boga więc doświadczamy naszej nicości, poznajemy nędzę naszej odziedziczonej słabości i zepsucia, które jest skutkiem naszych osobistych grzechów. Znajomość tego prowadzi do nowego doświadczenia Bożej miłości, gdyż Bóg chętnie przebacza i przychodzi z pomocą. Również ponowne doświadczanie bezwarunkowej miłości Boga prowadzi do uznania naszej własnej niegodności.
Ta paschalna dynamika trwa przez całe nasze życie.
Jako zmartwychwstańcy, będziemy usiłowali dawać świadectwo tej właśnie przemieniającej sile Bożej miłości nie tylko w naszym życiu osobistym, lecz również w życiu wspólnotowym. Pozwolimy, by ta miłość pokonała wszelkie obawy i uleczyła rany, które oddalają od drugich, tak abyśmy stali się prawdziwą wspólnotą uczniów, zjednoczonych myślą i sercem.
W naszym życiu apostolskim będziemy przynaglać innych do odnowy życia, co w następstwie poprowadzi do zmartwychwstania społeczeństwa. W naszych apostolatach będziemy głosić Misterium Paschalne poprzez przepowiadanie i nauczanie, że Bóg naprawdę kocha każdego z nas i chce zbawić przez włączenie w śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. (Konstytucja Zgromadzenia)

5. Gotowość do naśladowania Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego ma się wyrażać w wypełnieniu obowiązków płynących z przyrzeczenia złożonego zgodnie ze swoim stanem